“Alleen ons ondergoed komt van C&A”

on

blog68a.jpg

 

De koffie wordt er nog met de hand gemalen en de thee blijft er warm onder een zelfgebreide theemuts. We zitten gezellig aan tafel bij de Volendamse familie Tuip. U weet wel, de enige Nederlandse familie die nog echt klederdracht draagt. “Je mag hier alle kleerkasten doorzoeken, je zal er niks moderns vinden,” zegt vader des huizes Simon Tuip triomfantelijk. “Nou ja, de dames kopen soms wel ondergoed in de C&A, maar dan ook alleen maar het degelijke, huidkleurige spul. Dochter Loes bloost. “Moet u daar nu echt meteen over beginnen, vader?” Even valt er een ongemakkelijke stilte, waarin we alleen de antieke klokken nog horen tikken. Maar dan gaat moeder Bertha rond met zelfgebakken boterkoek en keert de gezelligheid weer terug.

 

Simon en Bertha hebben twee dochters en een zoon: Loes, Truus en Piet. Ooit hadden ze nog een zusje, Annie, maar zij is helaas niet oud geworden. “De Volendamse ziekte,” zucht Simon mismoedig. “Bertha en ik zijn neef en nicht. En mijn moeder is ook weer een nicht van Bertha’s moeder. Ja, dan krijg je dat.” Zoon Piet zit er stilletjes bij. Hij gaat volgend jaar trouwen met Trui, die sinds hun verloving ook alleen nog maar klederdracht draagt. Ze is een dochter van Bertha’s tweelingzus en kan alleen maar hopen dat dit drama hen bespaard blijft.

 

Loes, Truus en Piet hebben nooit andere kleding gedragen dan klederdracht. Ze kijken er heel tevreden op terug. Althans, volgens vader Simon. “Natuurlijk werden we soms weleens gepest,” vertelt Truus aarzelend, terwijl ze vanuit haar ooghoek de reactie van vader Simon probeert te peilen. “Alle andere kinderen op school liepen in moderne kleren, zoals T-shirts en korte broeken en rokken. Wij droegen altijd hetzelfde, zomer en winter. Maar ’s morgens was het dan wel weer gemakkelijk. De keuze was snel gemaakt.” Ze lacht even verlegen. “Aan zwemmen konden we niet meedoen. Er bestaan nu eenmaal geen klederdracht-zwempakken.” “Dat is niet helemaal waar,” onderbreekt moeder Bertha haar. “Mijn moeder had nog zo’n wollen badjurk. Op het strand werd ze in een badkoets het water ingereden. Dan lieten de mannen haar met rust. Maar die koetsen heb je nu helaas niet meer.” Dochter Loes zucht bijna onhoorbaar terwijl ze met lede ogen naar haar koffie staart.

 

Boven de ouderwetse kachel hangt een grote familiefoto. Iedereen op de foto draagt klederdracht. Vader Simon ziet me kijken en klost op zijn klompen naar foto, die hij van de muur haalt zodat we beter kunnen kijken. “Die foto is van ons huwelijk,” legt hij uit. “Kijk, dit is mijn vader en hier staat mijn moeder. “Ach, en hier,” zegt Bertha, terwijl ze naar een opvallende, donkere jongen wijst. “Dat is een vondelingetje dat mijn oom en tante hebben opgevangen. Bruin heette hij. Hij is helemaal Volendams opgevoed, maar op zijn 17 is hij huis weggelopen. Zo’n ondankbaar kind! Ze hebben er heel veel verdriet van gehad.”

 

blog68b

 

“Zie je die vrouw daar links achter?” wijst Simon. “Dat is Bertha’s nicht, malle Alie. Die verkocht vroeger vis op de markt. Maar malle Alie was helemaal de weg kwijt. Ze sprak alleen maar mannen aan met schunnige praat. ‘Wilt u mijn mossel zien?’ vroeg ze dan. Of ze zei: ‘Lekkere garnalen, meneer, ze ruiken net zoals uw vrouw’.” Simons ogen twinkelen. “Kijk,” zegt hij, “die oude vrouw daar, dat is mijn tante Gerdien. Een aangetrouwde tante die heel vroeg weduwe is geworden. Ze had vroeger een cafeetje met een achterzaaltje. Ik hoef u zeker niet te vertellen wat ze daar allemaal deed? Er zijn zelfs geruchten dat Bruin van haar was, maar ze heeft het nooit willen toegeven. Ze zeggen dat ze gestorven is aan een vuile ziekte.”

 

Simon hangt de kostbare foto in haar eikenhouten lijst voorzichtig terug en neemt zijn accordeon op. Met enige moeite herkennen we de melodie van het kleine café aan de haven. “Dat is ook het enige dat hij erop kan spelen, hoor,” fluistert zoon Piet ons discreet toe, buiten het gezichtsveld van zijn vader. We zitten de opvoering beleefd uit. Het gezin ondergaat de vele valse noten gelaten en na afloop wordt er zonder veel animo geklapt. Niemand vraagt om een bisnummer.

 

Als onze koffie op is, nemen we afscheid van het gezin. We krijgen een enorme homp kaas mee voor thuis. Zelfgemaakt. Als de zware deur achter ons in het slot valt, stappen we opgelucht in de auto en rijden zwijgend terug naar huis. In spijkerbroek met T-shirt.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s